Home > Communicatie > Columns R. Schalken > Wieden van andermans tuintje


22-12-2011
Wieden van andermans tuintje
Wie in zijn eigen tuintje wiedt, ziet het onkruid van een ander niet. Zo luidt een oud-gezegde. Het betekent zoiets als dat we genoeg te stellen hebben met onze eigen zaken en zorgen en geen kritiek op anderen moeten uitoefenen. Een gezegde dat je op verschillende manieren kunt interpreteren. Lastig ook, omdat de rechtgeaarde natuurliefhebber gelijk gaat roepen dat onkruid niet bestaat. Liefhebbers van ecologische tuinen laten alles groeien en bloeien en hoeven daarom maar weinig te wieden. Zij laten de natuur gewoon haar gang gaan. Dat moeten wel gelukkige mensen zijn, want ze zien het onkruid zowel in hun eigen tuintje als bij een ander niet. Je kunt het beschouwen als het ultieme respect voor de natuur, maar ook als ongelimiteerde groei van de natuur die misschien toch regulering behoeft, uit esthetisch oogpunt. Ecologisch tuinieren is niet mijn idee van omgaan met de natuur, maar gelukkig zegt een ander oud-gezegde dat over smaakt niet te twisten valt. Ik ben meer het type van de gecultiveerde, nette tuin en maak wel degelijk onderscheid tussen onkruid (ongewenst) en gewenste planten. En dat je daarbij soms voor lastige dilemma¸s wordt geplaatst, daar valt niet aan te ontkomen. Want was is nou het geval? Sinds enige tijd hebben mijn man en ik naast het wieden van onze eigen tuin ook een zorgplicht voor een tuin in de Ardennen op ons genomen. Een tuin die gedurende een flink aantal jaren zijn eigen gang mocht gaan. Begin november hadden we de gelegenheid om onze zorgplicht te vervullen en verwijderden we karrenvrachten dood hout uit de borders en snoeiden struiken en bomen, waardoor er licht in de beplanting rondom de villa verscheen. Je zag gewoon die tuin weer opleven en we ontdekten babyrozen, brem, vlinderstruiken en andere gecultiveerde struiken en planten die er in het verleden een plekje hadden gekregen, maar overwoekerd waren door wilde braamstruiken, paardenbloemen, vogelkers en hulst. Vooral ook veel hulst, met dank aan de vogels. Ingrijpen in de natuur betekent in zo¸n geval keuzes maken. Kies je voor de brem of voor de wilde braam? Kies je voor de vlinderstruik of kies je voor de hulst? Kies je voor de blauwe spar of kies je voor de vliegden? En wat te doen met die groene muur van uit de kluiten gewassen taxus, kennelijk oorspronkelijk als haagje bedoeld? Het panorama zal geweldig worden als je er overheen kunt kijken. Het wieden van andermans tuintje is naast heerlijk om te doen ook een interessante ervaring en stelt je voor de vraag waar de grenzen liggen tussen ongerepte en gecultiveerde natuur. Dat is lastig, vooral ook omdat onkruid niet bestaat, de natuur zelf het recht van de sterkste bepaalt en over smaak niet te twisten valt. Blijft overeind dat om bomen en struiken te laten groeien en bloeien je soms echt rigoureus moet snoeien.

© Natuur- en Milieuvereniging Gemeente Heusden 2010-2018
Vogelgeluid