Home > Communicatie > Artikelen C. van der Meijden > Natuurbeleving als drijvende kracht


15-11-2010
Natuurbeleving als drijvende kracht
Al heel mijn leven lang dwaal ik door de Drunense Duinen. Ik wandel graag over de oude zandpaden. Over de oude karrensporen uit mijn jeugd die ik al zo vaak heb belopen.
Ik geniet dan van het landschap. Ik kijk met veel interesse naar al het gebeuren om mij heen.

Iedere wandeling opnieuw maakt weer indruk op mij. Ik luister in het voorjaar naar de jubelende zang van de duinleeuweriken of het gehamer van de spechten en in het najaar naar de mauwende buizerds of de krijsende Vlaamse gaaien.
Vaak ook wordt mijn aandacht getrokken door oude, indrukwekkende bomen. Ik kijk er altijd met veel respect naar.
Ze vertegenwoordigen een bepaalde oerkracht voor mij. Soms stop ik even en raak ze aan. Ik kijk dan door het gebladerte heen naar de blauwe lucht. Dat geeft mij altijd een inspirerende kijk op de werkelijkheid.

Vanaf de duintoppen kijk ik graag naar mooie stapelwolken en voorbij de stapelwolken naar de blauwe hemel.
Ik verbaas mij er dan over dat ergens in die blauwe lucht mijn eindige blik overgaat in het oneindige blauw van de hemel.
Je verliest je-zelf als het ware in de oneindige ruimte en toch besef je (beseffen beschouw ik als een soort intuÏtief weten) dat jij er ook bent.
De oneindige ruimte stroomt, ademt, bonst, voelt en denkt ook in mij! Het roept de vraag op: wie ben ik? Zo ontstaat er telkens bij iedere wandeling opnieuw weer een intensieve wisselwerking tussen mij en mijn omgeving, waarmee ik mij intens verbonden voel. Daardoor ontstaat er een weten van binnenuit: inzicht.
Al wandelend ervaar ik mij-zelf vaak als één met de Natuur. Ik besef dan dat ik deel uitmaak van een Groter Geheel, dat zin geeft aan mijn leven.
Zo hebben de wandelingen over de zandpaden en in de duinen voor mij een diepere betekenis gekregen. Wandelen is daarom voor mij ook een religieus gebeuren geworden, dat mij op een of andere wijze verbindt met de Oerbron, wat dit ook moge zijn.
Uit mijn persoonlijke beleving van de natuur komt mijn verwondering, verbazing, ontroering, respect, eerbied en liefde voor de natuur voort.

Het Wezenlijke van deze direct ervaren werkelijkheid laat zich niet vangen en opsluiten in woorden. Ik kan het slechts omschrijven.
Het beeld van de werkelijkheid wordt tegenwoordig vooral bepaald door het overgewaardeerde wetenschappelijke, theoretische denken dat zogenaamd objectief denkt d.w.z. zonder persoonlijke betrokkenheid.
Persoonlijke, gevoelsmatige belevingen zijn subjectief dus niet relevant! Door deze manier van denken worden hoofd en hart gescheiden.
Datgene wat niet berekend en gemeten kan worden en dus niet controleerbaar, voorspelbaar en technisch inzetbaar is, wordt buitengesloten. Alles wordt tot een object gemaakt, dat gemanipuleerd en beheerst kan worden.
Het economisch gewin is nog het enige dat telt. Ook de natuur wordt zeer rationeel-mechanisch benaderd. Dat heeft geleid tot het exploiteren, het vernietigen en het overheersen van de natuur met alle gevolgen vandien.

Door dit eenzijdige, berekenende, waardevrije denken begint de moderne maatschappij nu van alle kanten vast te lopen.
Toch wordt nog met man en macht geprobeerd het oude systeem voort te zetten. Persoonlijk denk ik echter, dat er zich een nieuwe tijd aandient die om andere visies en daardoor vooral ook om een andere manier van denken vraagt.
Een van binnenuit intuÏtief, meelevend begrijpen dat meer omvat dan rationaliteit alleen. Een redelijk denken ook, dat beseft dat de kosmos als geheel ons denken ver te boven gaat.
Daarom wil ik een redelijk denken verdedigen dat niet teruggebracht kan worden tot puur rationeel, wetenschappelijk denken, maar een denken waar je met je hele wezen bij betrokken bent. Een ′groener′ denken ook vanuit persoonlijke betrokkenheid bij de natuur ( waarvan we - dat wordt tegenwoordig vaak vergeten - zelf ook deel uitmaken) en dat leidt tot een denken vanuit respect, zorg en verantwoordelijkheid voor dieren en planten, het milieu, het landschap en de aarde.
Kort samengevat komt het er eigenlijk op neer, dat we vanuit onze eigen menselijke natuur gewoon weer ′natuurlijker′ moeten gaan denken d.w.z. met hoofd en hart. Het hart kan immers meer bevatten dan het hoofd bedenken kan.


© Natuur- en Milieuvereniging Gemeente Heusden 2010-2018
Vogelgeluid