Home > Communicatie > Columns R. Schalken > Loesje


07-01-2014
Loesje
Er zijn klagende en zeurende mensen, waaronder nogal wat seniortjes, die overal een probleem van maken.
Ik ken seniortjes, alleen in het woord al zit al iets knorrigs, die klagen over gemeentelijke eikels en bladeren die in hun tuin vallen. Die het normaal vinden dat, omdat het om gemeentelijke eikels en bladeren gaat, de gemeente die ook direct na de val komt ophalen. Ik zie het probleem niet, want je kunt het allemaal lekker laten liggen tot in het voorjaar, als een soort winterdekbed voor de plantjes. Pas als de temperatuur omhoog gaat en de warmte van de zon toeneemt, dan moet je aan de slag en een voorjaarsschoonmaak in de tuin houden.
Volgens mijn geboorteakte val ik ook net binnen de categorie Seniortjes en juist daarom slaat soms de vertwijfeling toe als ik dingen zie die niet deugen, waaraan ik me erger. Wij hebben een sticker op de voordeur met Verkopers niet Welkom. Dat werkt goed, met uitzondering van een verdwaalde Jehovagetuige die De Wachttoren probeert te slijten. Voor de rest worden we met rust gelaten.
Dat geldt niet voor onze groene brievenbus aan de straat. Daar zit een ja-nee sticker op en ééntje van Loesje met de tekst: ‘Geen reclame, we hebben alles al’. Desondanks zit er regelmatig een heel pakket reclamefolders in de bus. Daar zitten we dus niet op te wachten. Maar om nou te gaan klagen en zeuren bij de verantwoordelijke instanties, zie ik als verspilde energie.
‘Leven is meervoud van Lef’, is een van de wijsheden van Loesje, die ik adoreer. Om verschillende redenen, vanwege socialiteit, betrokkenheid en bewustheid, maar ook omdat een van onze dochters met dezelfde naam door het leven gaat. Actiegroep Loesje, bekend van de ludieke teksten op posters, zou ook eens een pakkende tekst moeten bedenken die de illegale afvaldumpers te kakken zet. Ik zag laatst een niet al te grote vent met een geleased winkelwagentje naar de kledingcontainer lopen waarin hij allerlei spullen, van vilt dat in auto’s als bescherming gebruikt wordt, plastic afdekzeil tot andere zooi dumpte.

Duidelijk geen kleding, waar Twiddus de mensen hier of in ontwikkelingslanden blij mee kan maken. Een aantal mensen sloeg het tafereel gade, waaronder ik, maar kennelijk schatte iedereen in dat het verstandiger was om er niets van te zeggen. De man had weliswaar geen Badr Hari-postuur, maar zag er allerminst vredelievend uit.
Thuisgekomen zat het me toch niet lekker dat ik de man niet aangesproken had op zijn asociale gedrag. Maar ja, ik ben Vrouwe Justitia niet. “Maak je niet zo druk”, zou mijn oudste dochter zeggen: “Die vent neemt nog de moeite om de zooi naar de kledingcontainer te brengen”. En haar naamgenote van de poster zou met de wijsheid komen: ‘Vooruit wordt bepaald door welke kant je opgaat’. Alvast een prettige jaarwisseling toegewenst.

© Natuur- en Milieuvereniging Gemeente Heusden 2010-2018
Vogelgeluid