Cock de Moel-van Engelen is niet het prototype van een harde actievoerder. Haar optreden kun je beter typeren als bescheiden, diplomatiek en altijd correct, met een grote inhoudelijke kennis. Ze kwam 21 jaar geleden vanuit Delft naar Drunen en legt uit waarom. “Mijn man Jan ging in de VUT op zijn 60ste. Wij woonden 9-hoog op een flat en misten de natuur. Mijn broer woonde in Drunen en daar kwamen we weleens en maakten zo kennis met onder andere de Heidijk en Loonse en Drunense Duinen. ‘Nou, dan gaan we daar toch heen’, zei mijn man. En in één week tijd hebben we hier een huis gekocht en alles achtergelaten, zoals de kinderen en sociale contacten.” Voor Cock betekende het dat ze haar collega’s van de peuterspeelzaal waar ze 15 jaar gewerkt had, vaarwel moest zeggen en stoppen met haar bestuursfunctie bij Belangenvereniging Wijk Voorhof. “Een mooie wijk met veel groen, waarop de gemeente wilde uitbreiden, huizen bouwen. Met nog een paar mensen zijn we in het geweer gekomen en hebben die uitbreiding tegen kunnen houden.” Op die periode kijkt ze met succes terug, want de bewonersvereniging bestaat nog steeds en Voorhof is volgens haar ook nu nog een mooie groene wijk, met bankjes en een speeltuin, in tegenstelling tot andere vergelijkbare wijken in Delft. De vereniging ingeloodst In de snelle verhuizing zat volgens Cock ietwat overschatting. “Wat gebeurt er nou in Drunen?” Daar kwam ze snel achter toen ze er nog geen 3 maanden woonde. “Het centrumplan voor Drunen speelde hier en omdat het mij interesseerde ben ik naar de informatieavond gegaan en de plannen op de kaart bekeken. Om het kleine centrum heen stonden allemaal P’s getekend. In mijn argeloosheid doe ik mijn verhaal en informeer of er toch wel geld gevraagd wordt voor het parkeren. Dat leverde irritatie op in de vorm van boegeroep door de plaatselijke middenstand. En na afloop werd ik figuurlijk omarmd door Herman of Noor Peters en enkele andere leden van de natuur- en milieuvereniging. Zij vroegen of ik interesse had in natuur en milieu en via enige gezamenlijk aktiviteiten ben ik de vereniging ingeloodst. Waarschijnlijk omdat ze dachten dat ik misschien weleens wat zinnigs zei.” Dat is zeker het geval geweest, want een jaar later (1991) volgde ze Noor Peters op als secretaris van de vereniging. Steun kreeg Cock daarbij van haar echtgenoot Jan (?). “Mijn man heeft 8 jaar lang alle juridische zaken gedaan. Met z’n tweeën gingen we naar de Raad van State of fietsten naar b.v. een bedreigde houtwal of natuurgebied. Het was een heilig vuur dat ik bezat. Ook omdat mijn man zoveel voor de vereniging deed. Als we samen zaten te eten, hadden we altijd wel iets om over te praten.” Met stip genoteerd Over de afgelopen 20 jaar als bestuurslid, waarvan vele jaren als secretaris, zegt ze: “Er heeft zich heel wat afgespeeld”. Een van haar eerste acties met het toenmalige bestuur was de handtekeningenactie voor behoud van de zaterdaginzameling van afval. “Aan de Spoorlaan stond iedere zaterdag Frie van Ooijen met een grote vrachtwagen, waar de inwoners van Drunen en Elshout hun afval konden brengen. De gemeente Drunen wilde dat stopzetten en de afvalinzameling naar Waalwijk verhuizen.” De vereniging, die pleitte voor het inzamelen van gescheiden afval, uitbreiding van de zaterdagservice en een eigen milieustraat in Drunen haalde 2390 handtekeningen op, deze werden overhandigd aan de wethouder. Met resultaat, want de verhuizing ging niet door en de zaterdagservice aan de Spoorlaan bleef open totdat er een milieustraat aan de Duinweg verscheen. “Toen de milieustraat werd geopend, kregen wij net op tijd een uitnodiging van de gemeente. De vereniging lanceerde het jaar daarop de groene-stip-actie, die een groot succes werd. Bewoners die hun stoep op milieuvriendelijke wijze schoonhielden gaven dat aan met een groene stip en die bestrating werd door de gemeente niet bespoten met een chemische onkruidverdelger. Natuur in eigen beheer Er zouden nog vele activiteiten volgen, zoals de aankoop van een restant eendenkooi (1993) en een houtwal (1996) in Drunen. “Daar moest het Kadaster aan te pas komen en die zette de eigendomspaaltjes waar ze hoorden te staan. “Er waren zoveel dingen die we organiseerden. Het ouderwetse secretariaatswerk deed ik jaren lang nog op een schrijfmachine. Notulen maken op zo’n rammelding. Dat is niet niks, hoor”, zegt Cock die tegenwoordig dankbaar gebruik maakt van de pc. Een van de meest memorabele zaken vindt ze de wandelroute door de Baardwijkse Overlaat, het resultaat van een samenwerkingsverband tussen Het Waterschap, Natuurmonumenten, de gemeenten Waalwijk en Heusden en uiteraard de natuur- en milieuvereniging. De Baardwijkse Overlaat: “Dat noemen we ons natuurpark, dat we in beheer hebben.” Ook aan de realisatie van een heemtuin in de vesting Heusden, die niet zonder slag of stoot is gegaan, heeft de vereniging een bijdrage geleverd. Officiële handelingen Het eigen archief en fotoboek van Cock zijn stille getuigen van uitreikingen van De Wijze Uil, excursies naar eendenkooien en landgoederen, deelname aan autoloze zondagen, lustravieringen, wandelingen in natuurgebieden, officiële openingen, fietstochten, het kwartaalblad ‘Natuurlijk’, tentoonstellingen, bezwaarprocedures, correspondentie over het kappen van bomen, landschapsbeheer etc. Teveel om op te noemen. “Ik ken zoveel mensen. Dat zal ik wel missen, hoor”, bekent ze. Vijf voorzitters heeft Cock in haar bestuursperiode meegemaakt: Joost van Balkom, Fons van Dijk, Wim van der Linden, George Rouhof en Harrie Nijenstijn. Op de vraag waar fotograaf Ad van Kessel van Hallo Heusden een foto van haar kan schieten, antwoordt ze: “ in het natuurpark aan de Kanaalweg, want daar vond één van mijn eerste officiële handelingen plaats.” Afgelopen augustus is ze 81 jaar geworden, een respectabele leeftijd om een bestuursfunctie neer te leggen. “Meestal valt dat ook wel mee. Er komt altijd iets anders voor in de plaats. Echte problemen heb ik nooit met iemand gehad. Ik kon altijd wel met iedereen goed opschieten. Ik hoor het aan, heb mijn eigen mening en ben altijd wel positief. Ik heb er ontzettend veel plezier in gehad”, zegt deze 81-jarige dame die de natuur en het milieu in de gemeente Heusden zo’n warm hart toedraagt.

Tekst Rieky Schalken,
foto Ad van Kessel.
Dit interview is geplaatst met toestemming van www.halloheusden.nl
verberg...

Mijn naam is Rien Melis en onlangs werd mij gevraagd of ik interesse had om het penningmeesterschap van de Natuur- en Milieuvereniging op mij te nemen. Na een week bedenktijd heb ik mij beschikbaar gesteld. Tijdens de ALV van 18 april 2011 werd ik met algemene stemmen als penningmeester in het bestuur van de NMV gemeente Heusden gekozen.
Ik ben geboren (1946) en getogen in Drunen. Na de middelbare school ben ik in dienst getreden bij het Staatsbedrijf der Posterijen, Telegrafie en Telefonie, later (1989) PTT Post, vervolgens TPG Post en ten slotte TNT Post. In mijn jeugd was ik al vaak met mijn vrienden in de Drunense duinen te vinden. Echter pas nadat ik naar Zaltbommel was verhuisd (1986), werd ik door het echte “natuurvirus” gegrepen. Ik sloot mij aan bij de Natuurwacht Bommelerwaard en na enige jaren werd ik daar lid van het bestuur van deze vereniging. Na aanvankelijk met planten en vogels bezig te zijn werd mijn interesse gewekt voor vlinders en libellen. Dat ontstond op een door de Natuurwacht georganiseerde “vlinderdag” in de stad Zaltbommel. Na mijn pensionering (2003), ik woonde toen in Vlijmen, werd ik lid van de Natuur- en Milieuvereniging Heusden. Vanaf 2006 inventariseer ik in de Baardwijkse Overlaat de daar voorkomende libellen. Zoals u in “Natuurlijk” heeft kunnen lezen zijn hierbij in de afgelopen vijf jaar 27 verschillende soorten libellen waargenomen. Samen met Joost van Balkom en Bert van Bladel werd gestart met het beheer van de Baardwijkse Overlaat op woensdag ochtend. Thans bestaat deze groep uit een kern van 6 vaste werkers. Regelmatig komen er mensen bij die tijdelijk hun beste krachten geven om de natuur in de directe omgeving te behouden en te herstellen. Met name in ons “natuurpark” in de Baardwijkse Overlaat.

Rien Melis verberg...

Ik volgde de vereniging al jaren met belangstelling, maar op afstand.
Vorig jaar vernam ik dat het bestuur ondersteuning zocht, en besloot ik daar energie in te steken.
Als “stagiaire”heb ik enige vergaderingen bijgewoond. Ik trof een plezierig en constructief groepje aan, dat een levendige vereniging achter zich heeft.
Ik voelde mij al gauw thuis. De laatste ledenvergadering zag mijn bestuurslidmaatschap wel zitten en besliste positief op het voorstel van het bestuur.
Begrijpelijk, want bestuursleden zijn niet gemakkelijk te vinden. Niettemin weet u nog niet wat voor vlees u in de kuip heeft, en dit stukje moet daar wat inzicht in geven.

Van oorsprong Limburger, woon ik sinds 1986 in Drunen. Daar werk ik ook, in mijn eigen advocatenpraktijk. Het is plezierig om te werken voor een klantenkring in de nabijheid, en ik heb een broertje dood aan woon-werkverkeer. Nu de (4) kinderen groot zijn is er meer tijd voor neven-activiteiten als deze. Toen ik naar Drunen kwam, waren de contouren van de eerste woningen in Venne West in de verte vanuit onze tuin aan de Grotestraat zichtbaar, en in de volgende jaren zag ik met lede ogen dat landschap verstenen.
Het stratenplan verging het eender. Ook in de polder bleken van tijd tot tijd plotseling grote gebouwen te verrijzen, kennelijk mede als gevolg van de (in mijn ogen te) geringe aandacht van overheid en politiek voor de schoonheid van dat gebied. Er is gelukkig nog veel moois over in onze naaste omgeving, en ik zie dat de leden met veel inzet en bevlogenheid op allerlei manieren aan het werk zijn om dat te behouden en waar mogelijk te herstellen. Daar draag ik graag een plantje aan bij.

Max Verhagen

verberg...

“Er staat veel op de rol”

Hij noemt zichzelf ‘een techneut’, die momenteel op zoek is op welke wijze nog beter ‘de boodschap’ van de NATUUR- EN MILIEUVERENIGING gemeente Heusden uitgedragen kan worden. Begin januari nam Harry Nijënstein de voorzittershamer over van George Rouhof, die ruim 9 jaar aan het roer van de vereniging gestaan heeft. Nijënstein, geboren op 29-04-1958 in het Drenthse Nieuw-Schoonebeek, studeerde landbouwplantenteelt aan de Wageningse universiteit. Hij belandde in 1983 voor zijn werk in Vlijmen (Van Engelen Zaden) en werkt momenteel als hoofd van het laboratorium in Kapelle voor Innoseeds, dat inmiddels overgenomen is door een Deens bedrijf.

Harry Nijënstein had niet de ambitie om voorzitter te worden, was pas anderhalf jaar lid van de vereniging en vond dat nog te kort om de scepter te gaan zwaaien. Maar bestuursleden liggen, oneerbiedig gezegd, niet voor het oprapen. “De vereniging heeft een gebrek aan bestuursleden. Ideaal zou zijn als het arsenaal zo groot is, dat het bestuur regelmatig ververst kan worden. Er zijn nu twee nieuwe bestuursleden en binnenkort komt er hopelijk een derde bij.” Op de vraag wat hem als nieuwkomer is opgevallen, antwoordt hij: “Allereerst de grote groep enthousiaste en actieve leden: van landschapsbeheer die iedere week de handen uit de mouwen steekt, de inventarisatiegroepen, de mensen van de werkgroep Ruimtelijke Ordening, en van PR en communicatie. Er is heel veel kennis en kunde binnen de vereniging. Door een betere uitwisseling van informatie tussen de groepen kunnen we de vereniging nog sterker maken.”
De meeste aandacht binnen de vereniging gaat volgens Harry op dit moment uit naar de natuur en in veel mindere mate naar het milieu. “Het woord ‘duurzaam’ staat in de statuten, maar er is te weinig aandacht voor. Als er iets aan de hand is op het gebied van water- of luchtkwaliteit, dan laten we dat lopen. Fijnstof is ook zo’n item en het Geerpark. Verbreding van de aandachtsgebieden is van belang. Het staat allemaal wel in de doelstellingen, maar je moet daar wel de mensen voor hebben. Binnen de vereniging hebben we een aantal personen die dat wel willen doen, maar die zitten in de werkgroep Ruimtelijke Ordening en het is de vraag of je die daar moet weghalen.” Belangstellenden die interesse hebben in een werkgroep op het terrein van milieu worden van harte uitgenodigd om dat te melden bij nijenstein@home.nl.
Het bestuur is bezig het beleidsplan dat er ligt te vertalen in speerpunten voor het komende jaar. Bovenstaande onderwerpen zullen daarin worden meegenomen. Het is de bedoeling om tijdens de volgende ledenvergadering in april hierover met de leden van gedachten te wisselen.

De kersverse voorzitter van de natuur- en milieuvereniging is als secretaris van D66 ook in Heusden actief op het politieke front. Hij stond derde op de lijst voor de gemeenteraadsverkiezing. “Nee, ik denk niet dat het conflicterend is. Doordat je op twee fronten actief bent, krijg je veel meer informatie. De natuur- en milieuvereniging houdt zich met een beperkt aantal aandachtgebieden bezig, D66 bestrijkt een veel groter gebied. Daar zit het verschil, maar het kan elkaar prima aanvullen, meer diepgang en power opleveren. Tussen het verkiezingsprogramma en wat de natuur- en milieuvereniging wil, zit geen verschil.” Overigens achtte Nijënstein de kans dat hij gekozen werd in de gemeenteraad nihil. Hij wees in dit verband op de noodzaak van een goed contact en overleg met het gemeentebestuur. Momenteel staat er ieder kwartaal overleg op de agenda. “Er staat veel op de rol. Het is van belang om in een vroegtijdig stadium te overleggen met de gemeente, want als iets eenmaal is aangenomen door de gemeenteraad, wordt het trekken aan een dood paard.”

Naast het reguliere overleg zijn er soms ook ad hoc afspraken. Het overleg met verantwoordelijk wethouder Mark Buijs over de noord-zuid corridor bij de Poort van Heusden ziet hij bijvoorbeeld als een item van behoorlijke importantie. Benieuwd naar de reden waarom hij 1,5 jaar geleden lid is geworden van de natuur- en milieuvereniging, antwoordt hij: “Dat zijn de problemen in de biodiversiteit en met het klimaat. Wat kan ik daar aan doen in mijn directe omgeving? En dan kom je al snel uit bij de plaatselijke natuur- en milieuvereniging. Ik ben lid geworden van de werkgroep Ruimtelijke Ordening. En als je eenmaal binnen bent, komt van het een het ander.”
Techneuten zijn over het algemeen echte doeners, kort van stof en pragmatisch. Dat biedt de kans dat de natuur- en milieuvereniging met deze ‘onderzoeker in zaden’ opnieuw gaat oogsten.

RC Schalken

verberg...