Wie in zijn eigen tuintje wiedt, ziet het onkruid van een ander niet. Zo luidt een oud-gezegde. Het betekent zoiets als dat we genoeg te stellen hebben met onze eigen zaken en zorgen en geen kritiek op anderen moeten uitoefenen. Een gezegde dat je op verschillende manieren kunt interpreteren. Lastig ook, omdat de rechtgeaarde natuurliefhebber gelijk gaat roepen dat onkruid niet bestaat. Liefhebbers van ecologische tuinen laten alles groeien en bloeien en hoeven daarom maar weinig te wieden. Zij laten de natuur gewoon haar gang gaan. Dat moeten wel gelukkige mensen zijn, want ze zien het onkruid zowel in hun eigen tuintje als bij een ander niet. Je kunt het beschouwen als het ultieme respect voor de natuur, maar ook als ongelimiteerde groei van de natuur die misschien toch regulering behoeft, uit esthetisch oogpunt. Ecologisch tuinieren is niet mijn idee van omgaan met de natuur, maar gelukkig zegt een ander oud-gezegde dat over smaakt niet te twisten valt. Ik ben meer het type van de gecultiveerde, nette tuin en maak wel degelijk onderscheid tussen onkruid (ongewenst) en gewenste planten. En dat je daarbij soms voor lastige dilemma¸s wordt geplaatst, daar valt niet aan te ontkomen. Want was is nou het geval? Sinds enige tijd hebben mijn man en ik naast het wieden van onze eigen tuin ook een zorgplicht voor een tuin in de Ardennen op ons genomen. Een tuin die gedurende een flink aantal jaren zijn eigen gang mocht gaan. Begin november hadden we de gelegenheid om onze zorgplicht te vervullen en verwijderden we karrenvrachten dood hout uit de borders en snoeiden struiken en bomen, waardoor er licht in de beplanting rondom de villa verscheen. Je zag gewoon die tuin weer opleven en we ontdekten babyrozen, brem, vlinderstruiken en andere gecultiveerde struiken en planten die er in het verleden een plekje hadden gekregen, maar overwoekerd waren door wilde braamstruiken, paardenbloemen, vogelkers en hulst. Vooral ook veel hulst, met dank aan de vogels. Ingrijpen in de natuur betekent in zo¸n geval keuzes maken. Kies je voor de brem of voor de wilde braam? Kies je voor de vlinderstruik of kies je voor de hulst? Kies je voor de blauwe spar of kies je voor de vliegden? En wat te doen met die groene muur van uit de kluiten gewassen taxus, kennelijk oorspronkelijk als haagje bedoeld? Het panorama zal geweldig worden als je er overheen kunt kijken. Het wieden van andermans tuintje is naast heerlijk om te doen ook een interessante ervaring en stelt je voor de vraag waar de grenzen liggen tussen ongerepte en gecultiveerde natuur. Dat is lastig, vooral ook omdat onkruid niet bestaat, de natuur zelf het recht van de sterkste bepaalt en over smaak niet te twisten valt. Blijft overeind dat om bomen en struiken te laten groeien en bloeien je soms echt rigoureus moet snoeien.
verberg...

Al sinds mensenheugenis gaan we met tussenpozen naar het appartement van mijn zus en zwager in Spanje, aan de kust, iets onder Tarragona.
We hebben in de loop der jaren het kleine dorpje zien veranderen van een pittoresk typisch Spaans badplaatsje met nauwelijks voorzieningen tot een moderne, kleine versie van Salou.
In dat badplaatsje liggen vele bijzondere herinneringen, die naar mate de jaren vorderden wel anders van aard werden. Maar één van de dingen die we ons van vroeger herinneren, zijn de vuilniswagens die ’s-avonds laat of midden in de nacht in het straatje verschenen om al het afval op te laden.
In “ons” straatje stond een kleine afvalbak, waarin de Spanjaarden en de toeristen hun afval deponeerden en wat er niet in paste gewoon ernaast zette.
Dat varieerde van oude matrassen, tafels, stoelen, kapotte parasols en ander afgedankte huisraad. Mijn ex-schoonzoon heeft er nog eens een salontafeltje met granieten blad uitgevist, in de auto geladen en mee naar Vlijmen genomen. Een goedbedoelde vorm van afvalscheiding.
Toen mijn echtgenoot en ik drie jaar geleden in de zomer het badplaatsje weer eens aandeden, zagen we dat het scheiden van afval al voorzichtig zijn intrede had gedaan, maar wat mijn dochter en ik deze zomer aantroffen, was werkelijk het toppunt van afvalscheiding en klantvriendelijkheid.
Iedere straat in het badplaatsje heeft momenteel een eigen kleine milieustraat, met containers voor papier, glas, plastic, organisch materiaal en restafval. En iedere avond en nacht rijden als vanouds de ophaalwagens, met dit verschil dat het nu om supermoderne vrachtwagens gaat, voorzien van hijskranen. En bijna iedere dag verschijnen als vanouds medewerkers van de gemeentelijke afvalstoffendienst in het straatje om boombladeren, papiertjes, sigarettenpeuken, hondendrollen etc. bijeen te vegen en in hun karretje te deponeren. Het mag wat kosten en het straatbeeld ziet er dan ook “bien cuidado” uit.
Terug in Vlijmen van de moeder-dochtervakantie in het badplaatsje las ik over de plannen van de gemeente Heusden om de kosten voor het legen van de container voor restafval flink te verhogen en het legen van de groencontainer fiks te verlagen. Het eerste wat mij te binnenschoot was en is de vrees dat “onverlaten” hun restafval nu gaan deponeren in de groene container en die vrolijk aan de straat zetten voor 1 eurootje.
Is deze maatregel wel verstandig? Het afvalprofiel van de gemiddelde Heusdenaar moet toch bekend zijn bij de gemeente. Nu lijkt het louter een kosten-baten verhaal. Ik mis de klantvriendelijkheid van de gemeente en goede service. Of is het heimwee naar de oude duobak die (twee-)wekelijks geleegd werd?
verberg...

De gemeente Heusden vindt dat haar inwoners hun afval slecht scheiden. Heusdenaren stoppen nog teveel papier, karton, glas, textiel en kunststofverpakkingen, maar vooral gft- en tuinafval bij hun restafval. Sinds er plastic in de gemeente Heusden wordt opgehaald, zit er in de grijze restcontainer geen plastic meer en dat scheelt zoveel dat de Heusdenaren hun restcontainer daarom maar ‘afvullen’ met gft- en tuinafval. Dat zegt de gemeente. Wethouder Van Bokhoven, van milieu, overweegt daarom een hoger tarief voor het ophalen van de grijze restcontainer en een lager tarief voor de groene gft-container. &lsquo:Een financiële prikkel&rsquo:, wil hij invoeren om de Heusdenaren beter hun afval te laten scheiden. Ik betwijfel of dat de oplossing voor een mentaliteitsverandering is. Volgens mij letten Heusdenaren al prima op de centjes. Ze scheiden succesvol het huishoudelijk plastic, houden daarom ruimte in de restcontainer over en zetten die niet halfvol aan straat, maar wachten tot die vol is of als dat niet het geval is, stoppen ze er nog wat gft- of tuinafval in. Heel efficiënt. En voor het milieu (los van de financiën) maakt het niet uit of gft-afval gecomposteerd of verbrand wordt. Ik hoop niet dat de wethouder voor de oplossing van het slecht scheiden van afval een onderzoeksbureau gaat inschakelen. Hij kan veel beter met ons, Heusdenaren, in debat gaan. Want echt klantvriendelijk is het systeem van de gemeente niet. Als je bijvoorbeeld in het voor- en najaar met overtollige kleding naar de kledingcontainer gaat, dan zit die meestal hartstikke vol. Ik ben dan zo netjes om de zakken weer mee naar huis te nemen, maar aan de rommel naast de kledingcontainer te zien, ben ik een van de weinigen. Papier bijvoorbeeld mogen we in Vlijmen eenmaal per maand aan de straat zetten. Nou slapen mijn man en ik graag uit op zaterdagochtend en dan komt het regelmatig voor dat het oud-papier al opgehaald is, voordat wij onze ogen geopend hebben. Dus kachel ik vervolgens met oud-papier naar de milieustraat in Drunen en dat uiteraard niet op de fiets. Dat uitslapen is onder andere een gevolg van de flinke tuin die we hebben en die we graag goed onderhouden. Maar het afval van onze droomtuin past bij lange na niet in de groene container. En bladcontainers heb ik nog nooit ontwaard in onze buurt. Dus kachelt mijn man (de schat!) regelmatig in zijn milieuvriendelijke auto naar Drunen om daar het tuinafval in te leveren. Beste mijnheer Van Bokhoven, in Tilburg werd onlangs een debat gehouden over afval. Heel trendy in popcentrum 013! Daar ben ik wel jaloers op. ‘Uw schroot, mijn brood’, was het thema. De entree kostte drie euro, maar wie een afgedankt elektronisch apparaat meebracht, mocht gratis naar binnen. Fantastisch toch dat de inwoners van een gemeente samen met deskundigen (oud-minister Jacqueline Cramer was er ook!) naar oplossingen zoeken. Dat kan in onze gemeente toch ook? De Poort van Heusden lijkt mij zeer geschikte locatie voor een debatmiddag. En in plaats van een elektronisch apparaat zouden wij dan ons gft- of tuinafval in kunnen leveren. Heusden is een groene gemeente. Nietwaar?
verberg...

Van de schoonzussen die ik heb, zes in totaal, is er eentje die niet alleen heel aardig voor mensen is, maar ook voor dieren. In de periode dat ze nog in Vlissingen woonde, waren naast de hele familie, vrienden en kennissen, ook muizen welkom in haar huis. Toen ze enkele muizen ontwaarde in haar bijkeuken, waar naast de fietsen, het werk- en tuingereedschap ook de biervoorraad stond, bedacht ze dat die lieve muisjes gered moesten worden. Mijn schoonzus maakte een trapje naar een emmer en als er dan enkele muisjes per ongeluk, of misschien wel expres in de emmer terecht waren gekomen, dan gunde ze die muisjes achter in haar tuin weer de vrijheid. Een loffelijk streven nietwaar, ware het niet dat sommige muizen wel erg ondeugend waren. Zij dronken de laatste restjes uit de bijna lege bierflesjes en gingen dan copuleren. Zonder voorbehoedsmiddelen uiteraard. Dus het aantal muizen dat mijn schoonzus in de emmer aantrof, steeg schrikbarend. ’s Morgens werden ze door haar uitgezet en ’s avonds keerden ze via een omweg weer terug naar de drankkeet. Onbegonnen werk. Helaas moest er rigoureus ingegrepen worden. Voor hetzelfde dilemma voel ik me geplaatst met de wilde konijnen in onze tuin. Het begon met enkele lieve, leuke, kleine, bruine, wilde konijntjes. Schattig om te zien en dol op de eikenslablaadjes in de moestuin. Nou vonden wij dat geen enkel probleem. Maar één van die wilde Flappies bracht kennelijk een gelegenheidsbezoek aan de konijnenkooi van onze buren, het domein van een tam, wit konijn. Resultaat: bij de konijnen af! Verschillende bruin-witjes huppelden vervolgens door ons groen lover. Schattig om te zien, maar desastreus voor de jonge aanplant in de moestuin. Konijnengaas ingegraven, netten gespannen en de hond haar jachtinstinct laten volgen. Wij dachten dat het geholpen had. Tijdens de gehele winter hebben we zowel vóór als na Kerstmis helemaal geen half-wilde Flappies meer gezien. Probleem opgelost, denk je dan. Maar dan komt de lente in zicht en begint de voorjaarsschoonmaak van de tuin. Snoeien, bladruimen, verplanten, verticuteren, inzaaien etc. Genoeg te doen. Maar inzaaien? De eerste Flappies hebben we inmiddels al op bezoek gehad. Je ziet ze nu via een omweg, buiten de normale grenzen om, de tuin binnenhuppelen. Uitdagend spelen ze op het grasveld, genietend van hun vrijheid. Moedeloos word je er van. We zijn op zoek naar een diervriendelijke oplossing, want op een bezoek van de animalcops van de PVV zitten we echt niet te wachten.
verberg...

Op het einde van het jaar hebben we de gewoonte om nog eens achterom te kijken om dan vervolgens aan de start van het nieuwe jaar met goede voornemens te komen. Ik wil daar eigenlijk niet aan meedoen. Het liefst zou ik deze periode overslaan, een stevige winterslaap houden en in het voorjaar weer fris wakker worden en de lentezon omarmen. Dat gaat nu eenmaal niet, dus zit er niets anders op dan aanpassingsgedrag vertonen en gewoon meedoen met de goegemeente. Terugblikkend op 2010 kan ik redelijk tevreden zijn. Twee keer ben ik in de fout gegaan door in een vliegtuig te stappen om respectievelijk naar Mozambique en Milaan te vliegen. Sorry, maar lopen of fietsen naar deze bestemmingen was iets te ver. Een soort groen Jetje voel ik me over de spouwmuurisolatie van het huis, de wasdroger die grotendeels in de ban is gedaan, het verminderen van de vleesconsumptie, de stijging van het aantal fietsuren en het schoonmaken van de bestrating rondom het huis met natuurazijn. En last but not least de aanschaf van fietstassen! Ik heb fietstassen altijd ontzettend lelijk gevonden en had me voorgenomen om ze nooit aan te schaffen, omdat ze in mijn ogen het toppunt van burgerlijkheid zijn. Excuses aan degenen die er anders over denken. Maar ik ben overstag gegaan. Ik kon ook niet anders, want met volle boodschappentassen aan het stuur kun je rare capriolen maken. En ik moet eerlijk bekennen, die fietstassen zijn verrekte handig en gelardeerd met paarse bloemetjes zien ze er best vrolijk uit. Maar er zijn grenzen. Mocht bijvoorbeeld als gevolg van de klimaatcrisis deze winter weer streng worden, dan ga ik niet als een ingepakte eskimo door het huis lopen of over straat. Ik wil er ondanks allerlei crisissen wel gewoon leuk blijven uitzien. Goede voornemens voor 2011? Ik weet het nog niet. Eerst maar eens die rotwinter doorkomen en als dat problemen oplevert zou lichttherapie een oplossing kunnen zijn. Of valt dat onder horizonvervuiling?
verberg...

Een mooie bos bloemen, een lekkere fles wijn, een interessant boek, meestal levert het bedenken van een passend cadeau voor het feestvarken geen problemen op. En als ik het helemaal niet meer weet en het feestvarken ook niet, dan draait het uit op een cadeaubon. Niet erg origineel, maar altijd beter dan dat je na een feestje met prullaria zit opgescheept die achter in een kast verdwijnen om na jaren in een rommelmarktcollectie te belanden. De Kringloopwinkel is ook een goed alternatief, maar is zeer waarschijnlijk nooit het doel geweest van de gulle gever. Waarschijnlijk heeft de gulle gever ook gedaan wat ik meestal doe, namelijk iets geven wat je zelf mooi vindt. Maar smaken verschillen nu eenmaal. Waar ik weinig begrip voor op kan brengen is die kleine, op sneaky wijze afgedrukte enveloppe in een hoekje van een uitnodigingskaart, die aangeeft dat de feestvierder geld wil zien. Gadver. Je nodigt iemand uit omdat je die persoon graag mag en op je feest wilt hebben en of die nou wel of geen cadeau meebrengt, is niet zo van belang. Maar wat doe je met mensen die alles al hebben, niets meer te wensen over hebben en daarnaast ook nog eens goed in de slappe was zitten? Ja, die bestaan echt. Voor zo iemand moest ik laatst een origineel cadeau zien te verzinnen. Ik heb getwijfeld tussen vrouwencondooms, de aanschaf van tien kippen of het planten van 50 bomen. Allemaal mogelijkheden die als cadeaus op de website van Oxfam Novib worden aangeboden en tegen betaling worden verstuurd. Het meest passend leek mij toch de aanschaf van groen: 50 boompjes! En de jarige was er heel blij mee, vooral omdat hij er totaal geen omkijken naar heeft. Met zijn originele cadeau (zie side: Oxfam Novib Pakt Uit) helpt hij mee aan armoedebestrijding wereldwijd. En laat dat nou niemand achter hem gezocht hebben. Dubbel feest dus.
verberg...

Heeft u ook een breekpunt? Nou hoor ik u denken dat ik niets met uw privé te maken heb. En dat is ook zo. Voor de politiek gelden echter andere criteria. Verschillende heren politici hadden er geen moeite mee om voor de verkiezing van de leden van de Tweede Kamer hun breekpunten kenbaar te maken. Voor de een was dat de hypotheekrente, voor de ander de AOW-leeftijd en voor nummer drie regeren met de PVV. De oneliners vlogen ons in de verkiezingsstrijd om de oren. Wel geinig, die waan van de dag. Maar veel wijzer werden we er niet van. Alles draaide om de staatskas. Bezuinigen, bezuinigen en nogmaals bezuinigen. Niets over investeren in de natuur en het milieu. Geen enkele politicus die daar een breekpunt van maakte. Ik ben van de generatie die stemmen een ‘morele verplichting’ vindt en tevens een voorrecht. Daar moet je goed over nadenken. Dus raadpleegde ik de Stemwijzer en beantwoordde naar eer en geweten alle vragen. Dan verwacht je dat de partij die het dichtst bij jouw standpunten ligt, als favoriet naar voren komt. Mooi niet. Of het ligt aan degenen die de Stemwijzer hebben samengesteld, of aan mij. En dat laatste is waarschijnlijk het geval geweest. Bij de vraag of er een extra belasting op vlees moet komen, heb ik namelijk Ja ingevuld. Niet dat ik voor een extra belasting ben, maar wel voor minder vleesconsumptie. Die stomme stemwijzer kent geen nuances en deelde mij vervolgens gelijk in bij de sympathisanten van de Partij voor de Dieren. En laten wij nou slechts één huisdier hebben. Een hond die op geen enkele wijze bescherming behoeft, omdat zij alles behalve een hondenleven heeft. Ik stem niet op een partij die zich druk maakt om een goudvisje in een kom, maar op een partij die zich primair bekommert om mensen en hun leefmilieu. Die Stemwijzer kan me gestolen worden. Dat is echt geen breekpunt geweest in mijn vertrouwen in de partij die de natuur en het milieu hoog in haar vaandel heeft staan. Ik heb mijn plicht gedaan. Nu de politiek nog.
verberg...